چرا وقتي اخر جمله نقطه ميگذارم هنوز جمله تكميل نشده جمله یادم رفته یا حتی ارزشش را از دست داده

چرا لمس انگشتانم با كيبورد زمخت تر از هميشه شده اند . چرا ترانه قديمي عاشقي هاي هميشه بادي باخود

نمي اورد. چرا بهار باران نميبارد . زندگي ادامه دارد وكشان كشان ما را دنبال خودش ميكشد ما ميرويم

بي راه بي راهنما.كه كل بيهودگي زندگي از انجا بود كه دنبال چراغ گشتيم و يا كسي كه مارا به نوري روانه

كند. اما دريغ كه نه كسي بود نه روزن اميدي واين ياس وآن يآس هايي كه در آن كوچه درختي جا ماندندو

ما ندانسته رفتيم . ما ميرفتيم . گاهي باد ميوزيد و زماني افتاب “چه فرقي ميكرد ما بايد ميرفتيم . ايستگاهي

نبود و مقصدي هم ما رفتيم رسيديم اما نه راه را شناختيم نه مقصد را. دريا گم شده بود كوه پيدا نبود . قله

هامان گم بودند. باغ ها را هم فداي راه كرديم كوچه گم شد. ما هر وقت رسيديم همه اتو بوس ها رفته بودند.

دويديم . نرسيديم . وقتي هم رسيديم اتوبوس اشتباه بود ما گم شده بوديم . ما مسافر دور دستها بوديم و سفر

بهانه زندگي مان بود ياشايد زندگي انگيزه سفر . شك كرديم به خود؛ به خدا؛ به رود؛ به او؛ به اسمان؛ حتي

به قلم . اما هر صنمي كه يا علي گفت عشق اغاز شد . عشق شد بزرگترين سو تفاهم زندگي مان . فكر

ميكرديم كه خبري شده و يا ما كسي شده ايم. احمقانه بود كسي دوست مان بدارد چشم ها دروغ بود مثل

چشمه هاوما چقدر ساده لوح بوديم.هيچ كس آوازمان را نشنيد كه همين ترانه ها بزرگترين خيانت هاراكردند.

وقتي دلتنگ شديم به برف پناه برديم اما آن روز آفتابي شد. از چتر بدمان مي امد شعار نميداديم گول خورده

بوديم . مثل آن لاك پشت احمق قصه ها. وننگ بر قصه ها .كه هر چه كردند انها كردند .واي اگرروزي ان

قصه گوي پيررا بيابم. وزندگي هنوز كشان كشان ميكشاندمان . از ناكجاابادي امديم ؛ در بيراهه اي وا مانديم

و در لجن فرورفتيم و خاك خورديم . اين بود زندگي ما . وجواني ما. ماها اينطوري پير ميشويم . نه ؟